English Dutchfield's Daisy Joyce Avalon
(Daya)
10 december 1995 - 14 augustus 2008
Daya is overleden.....
Deze maand is het precies 12.5 jaar geleden dat ze mijn leven in kwam lopen. Zo
klein, zo life, zo stout. Gedurende 12,5 jaar is ze mijn beste vriendin
geweest. Ze had mij nodig en ik haar. Ze vetrouwde mij en ging er van uit dat
ik haar beschermen zou. Maar ik kon haar niet beschermen tegen de ziekte die
haar zo’n pijn deed. En uiteindelijk heb ik moeten besluiten haar te laten
gaan.
In juni zijn we nog in Nederland geweest. Ze had een geweldige vakantie, en
heft zelfs nog even mijn schaapjes gedreven van het ene weitje naar het andere,
en leek erg tevreden over zichzelf. We gingen met haar zwemmen in een echt
hondenzwembad en ze had zoveel lol. Op de terugweg werd ze ziek. Ontsteking van
de alvleesklier. Ik dacht dat ze dood ging (en de dierenarts ook) maar ze wewrd
weer beter. Een paar weken later werd ze weer ziek. We dachten aan hetzelfde,
maar testen wezen uit dat het deze keer veel ernstiger was. Een groot gezwel in
haar borstkas, en geen mogelijkheid om beter te worden. Geen idée hoe lang ze
nog te leven had. Mijn ergste angst was waarheid geworden. We overwogen chemo
therapie, maar dit bleek door omstandigheden niet mogelijk. We konden alleen
maar afwachten.
Haar laatste paar dagen waren redelijk goed. Ze sliep
veel en had moeite met ademen. Haar lichaam gaf op. Ze kon niet meer me uit
wandelen maar op het strand leek ze haar oude zelf. Rende ze achter een bal
aan, ging naar andere honden toe, daagde ons uit met een stok. Op haar laatste
dag vond ze een balletje en daar hebben we nog een tijdje mee gespeeld. En
ondanks dat je niets aan de buitenkant kon zien, wisten we dat het genoeg was.
Thuis hebben we gipsafdrukjes gemaakt van haar pootje. We hebben een paar uur
op bed gelegen en afscheid genomen. Ik heb haar uitgelegd waar ze heen zou
gaan, en hoe fijn het daar moet zijn.
Bij de dierenarts nog een laatste koekje, en toen was het
tijd om te gaan. Ze was binnen een paar seconden weg. Op naar de regenboogbrug.
Nadat we weg gegaan zijn vroeg ik om een teken, zodat ik zou weten dat het goed was. Ik vroeg om een regenboog....
Andrew stelde voor terug te gaan naar het strand, om
samen afscheid te nemen en even alleen te zijn. 
Ik ben zo blij dat we dat
gedaan hebben. Want toen we op het strand aan kwamen was daar opens de mooiste
grootste regenboog. Hij rees op uit de zee, de wolken in. Hij bleef wel een uur
bij ons. Met z’n drietjes hebben we er naar zitten kijken. Het voelde goed.
Nu voel ik pijn, leegte, verdriet. Ik mis haar zo.
Als ik ooit twijfels had over het bestaan van de
regenboogbrug dan heft het wonder van het zien van Daya’s regenboog die weg
genomen.
Slaap lekker, mijn lieve meisje. Tot later....
Annette
The memories of me that you keep in your
heart are forever.
Just like the paw prints I left here….
(anonymous)
Daya's pootafdruk in het zand
De Regenboogbrug
Alle zieke en oude dieren worden hersteld in gezondheid en kracht; die gewond of verminkt waren, worden weer ongeschonden en sterk, precies zoals wij ze ons herinneren in onze dromen. De dieren zijn gelukkig en tevreden, maar er is een klein ding: ze missen allemaal een speciaal iemand, iemand die achtergelaten is.
Ze rennen en spelen samen, maar er komt een dag waarop er een plotseling stopt en de verte in kijkt. Zijn heldere ogen staan strak; zijn lichaam begint verlangend te trillen. Opeens breekt hij uit de groep, vliegt over het gras, sneller en sneller. Je bent gezien, en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk treffen, houdt je hem stevig vast in jullie vreugdevolle weerzien, om nooit meer gescheiden te worden.
De vrolijke kussen regenen op je gezicht; je handen aaien de liefdevolle kop, en je kijkt weer in die vertrouwde ogen, zo lang al weg uit je leven, maar altijd aanwezig in je hart.
Dan kruis je Rainbow Bridge, samen.
schrijver: onbekend
Klik op de foto van Daya (bovenaan de pagina) om verder te gaan.